Rozmowa o zmęczeniu, sztuce i jałowym biegu. Spotkanie z Martą Zgierską i Katarzyną Sagatowską

Rozmowa towarzysząca wystawie „Jałowy bieg” będzie przestrzenią do refleksji nad zmęczeniem, presją współczesności i twórczym bezruchem, który – choć niewidoczny – może być krzykiem o sens.

Rozmowa z Martą Zgierską i Katarzyną Sagatowską odbędzie się w najbliższą niedzielę, 8 czerwca o godz. 16:00 w Galerii Labirynt przy ul. ks. J. Popiełuszki 5 w Lublinie.

Wstęp na wydarzenie jest wolny, a sam format spotkania otwiera przestrzeń dla każdego, kto zmaga się z własnym poczuciem impasu, wypalenia lub presji, której nie da się wyłączyć po godzinach pracy.

Wystawa „Jałowy bieg” staje się punktem wyjścia do ważniejszych tematów – tych, o których rzadko się mówi, choć wielu je czuje. Fotografie i instalacje Zgierskiej opowiadają o życiu, które czasem przypomina bieg w miejscu. W centrum jej sztuki znajduje się doświadczenie:

• zmęczenia i przeciążenia,
• utraty sensu działania,
• presji społecznej i kulturowej produktywności,
• kobiecej codzienności w świecie oczekiwań.

Jak podkreślają organizatorki, to spotkanie nie ma dawać odpowiedzi, lecz budzić pytania.

Artystka znana z eksplorowania emocji w subtelny, wizualnie minimalistyczny sposób, zaprosi uczestników do rozmowy o tym, co w sztuce najczęściej przemilczane – bezruchu, blokadzie twórczej, napięciach wynikających z oczekiwań.

Kuratorka Katarzyna Sagatowska zwróci z kolei uwagę na kontekst społeczny i kulturowy takich doświadczeń, które często przytrafiają się szczególnie kobietom funkcjonującym w systemie, gdzie sukces nie przewiduje miejsca na zawahanie.

Spotkanie to:

• głos sprzeciwu wobec fałszywej narracji ciągłej produktywności,
• artystyczna próba nadania formy stanom nieuchwytnym i z pozoru biernym,
• przestrzeń rozmowy o autentyczności, wrażliwości i zmęczeniu.

„Jałowy bieg” to nie tylko wystawa, ale też doświadczenie emocjonalne – subtelne, ale wciągające. Dla wielu może być lustrem, w którym odbiją się ich własne momenty stagnacji.

Wspólna rozmowa w niedzielne popołudnie to zaproszenie do oddechu, zatrzymania się i uznania, że nie zawsze trzeba „gonić”. Czasem warto po prostu… być.

Czy też masz czasem wrażenie, że tkwisz w miejscu, choć biegniesz?

Podziel się swoją refleksją w komentarzu lub udostępnij ten tekst komuś, kto może jej dziś potrzebować.