Uwaga, to nie mgła. Smog atakuje. Wzrasta stężenie groźnych pyłów w powietrzu

Od kilku dni jakość powietrza w Lublinie jest bardzo zła. Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w Lublinie informuje, że na stacji pomiarowej przy ul. Obywatelskiej odnotowano przekroczenia poziomu dopuszczalnego dla szkodliwych pyłów PM10 i PM2.5.

Najgorzej jest, gdy nad Lublinem panuje wyż i nie ma wiatru, który jest głównym wrogiem smogu. Wtedy jakość powietrza jest fatalna i zawartość pyłów PM2,5 i PM10 w powietrzu w godzinach popołudniowych, wieczorem i rankiem wielokrotnie przekracza dopuszczalne normy.

Zjawisko smogu powtarza się podczas niekorzystnych warunków pogodowych. Mieszkańcy palą w piecach opałem słabej jakości, a przy bezwietrznej pogodzie smog długo utrzymuje się nad miastami.

Jakość powietrza dzisiejszej nocy w Lublinie jest fatalna. Według stacji pomiarowej przy ul. Obywatelskiej wynika, że zanieczyszczenie pyłem PM10 wynosi 143,8 mikrogramy na metr sześciennych (przy normie 50 mikrogramów). Z kolei wartość pyłów PM2.5 wynosi 114 mikrogramy na metr sześcienny (przy normie 25 µg/m3, która jest normą średnioroczną, a nie dobową).

W sezonie grzewczym poziom szkodliwego pyłu zawieszonego PM10 i PM 2.5 rośnie popołudniami, by wieczorem lub w nocy osiągnąć swoją wartość maksymalną. Jest to związane z tym, że ludzie wracając z pracy do domu zaczynają rozpalać w piecach i mniej więcej od godziny 16:00 stężenia zaczynają rosnąć, by w godzinach 20:00-22:00 osiągnąć już wartości często ekstremalne.

Pyły PM10 i PM2.5 są mieszaninami substancji organicznych i nieorganicznych zawierającymi substancje toksyczne. W przypadku PM10 są to metale ciężkie, rakotwórczy benzo(a)piren, dioksyny i furany; w skład PM2.5 wchodzą natomiast zanieczyszczenia wtórne, które wykształciły się z przemian dwutlenku azotu, siarki i amoniaku.

Pyły te określa się mianem drobnych – cechują się bowiem małą średnicą (do 10 i do 2.5 mikrometrów), co umożliwia im swobodne przenikanie do ludzkich płuc, a nawet naczyń krwionośnych (PM2.5). Pył ma wpływ także na środowisko – zapycha aparaty szparkowe roślin, przez co pochłania światło i utrudnia fotosyntezę.