Spawarka inwertorowa a migomat – różnice

Wybór między spawarką inwertorową a migomatem spędza sen z powiek wielu osobom, tym bardziej że większość rozmów szybko schodzi na temat marek i cen, nie zaś różnic pomiędzy tymi dwoma typami urządzeń, które decydują o ich przydatności w konkretnych pracach.

Spawarki inwertorowe można określić jako proste i przenośne. Są to nieduże urządzenia, które mają nieskomplikowaną budowę, bo pozbawione są rolek czy przekładni. Ich konstrukcja sprawia, że bez względu na spadek napięcia uzyskuje się powtarzalną jakość spoiny, co oznacza, że zasilanie z przedłużacza czy nawet agregatu nie będzie stanowiło przeszkody. Brak konieczności stosowania gazu osłonowego jest jeszcze większym ułatwieniem.

Zastanawiając się, jaka spawarka inwertorowa będzie najlepsza, trzeba przede wszystkim określić swoje potrzeby. Zasadniczo jest to sprzęt chętnie wybierany przez amatorów, bo jest dość uniwersalny i łatwy w użyciu, jednak dopiero naprawdę dobry inwertor pozwala na spawanie praktycznie każdego materiału: stali czarnej, szlachetnej, kotłowej, żeliwa a także aluminium, miedzi czy mosiądzu.  Do tego oczywiście potrzeba innych elektrod, które zdecydowanie nie są tanie, ale ponieważ można je kupować również na sztuki, to ten problem ma mniejsze znaczenie.

Prosta konstrukcja i działanie mają jednak swoją cenę: spaw jest zwykle gorszej jakości niż po MIG-u i trzeba go dodatkowo oczyścić. Jako spoina techniczna najczęściej wystarczy, ale kwestia estetyki często pozostawia wiele do życzenia. Spawarką inwertorową trudno jest spawać blachy samochodowe – jakość spawy nie jest zadowalająca, a zakres kontroli parametrów pracy urządzenia najczęściej na tyle mały, że trudno go dostosować do potrzeb.

Migomat jest rozwiązaniem raczej dla osób, które już potrafią posługiwać się spawarkami i poradzą sobie z większą prędkością spawania – tempo podawania drutu jest uzależnione od prądu, ale na ogół dość duża, a że jednocześnie trzeba z dużą precyzją kontrolować położenie wolnego końca, to całość zamienia się w niemałe wyzwanie. Sama spoina jednak jest czysta i znacznie bardziej estetyczna niż przy spawaniu MMA oraz nie ma tylu porów, co ma duże znaczenie dla jej wytrzymałości.

Migomaty co do zasady są urządzeniami stacjonarnymi, bo choć pracują bardzo dobrze, to wymagają odpowiedniej charakterystyki prądu zasilającego, a przede wszystkim są duże, ciężkie i wymagają stosowania gazu osłonowego (elektrody samoosłonowe są wprawdzie dostępne, ale ich użytkownicy mają na ich temat mieszane opinie).

Ponadto, o ile spawarka inwertorowa była praktycznie gotowym urządzeniem, to w MIG/MAG trzeba w zależności od typu spawanego materiału dobierać nie tylko elektrodę i gaz, ale także odpowiednie rolki, końcówki prądowe czy prowadnice, a już sam zakup niektórych nietypowych wersji jest dużym obciążeniem, choć oczywiście po założeniu osprzętu MIG też poradzi sobie z większością materiałów.

Spawanie MMA jest znacznie prostsze i w zasadzie każdy może je dość szybko opanować. Przesiadka na MIG wymaga większego doświadczenia, a nie tylko sporego budżetu. MMA tworzy raczej typowo techniczne spoiny, które nie wyglądają zbyt dobrze, jednak niewprawne prowadzenie elektrody w metodzie MIG nie da wiele lepszego rezultatu – MMA wybacza błędy początkującego spawacza, ale MIG już nie. Dlatego podstawowym kryterium wyboru, poza ceną poszczególnych rozwiązań, jest zwykle doświadczenie operatora – początkujący spawacz nie będzie w stanie położyć ładnego spawu MIG-iem, więc lepiej kupić tańszy inwertor, na którym nawet nauka wychodzi taniej. Ma to duże znaczenie, ponieważ zakup zestawu MIG tylko w celu zdobycia praktyki jest niezbyt rozsądny.

Jak zwykle więc okazuje się, że choć są pewne – znaczące nawet – różnice techniczne między technologiami MIG a MMA, jeszcze większe znaczenie niż urządzenia, ma czynnik ludzki.